Köy adini, koyun içerisinden gecen nehrin üzerine kurulmus olan tahta bir köprüden a1mistir. Osmanli devleti zamaninda Tahtaköprü Köyü, Sivas vilayetinin Amasya sancaginin Vezirköprü kazasinda bulunan Köroglu nahiyesine bagliymis. Simdi ise Samsun ili Vezirköprü ilçesine baglidir. Köye nasil yerlesildigi konusunda yaygin bir görüs vardir. Bu görüse göre; köyün kuzeyinde bulunan Kunduz Dagina sinir olan Ovacik taraflarinda yasayan Yörüklerin develerinin Saridibege kaçmasi   sonucu onlari aramak için geldiklerinde buralari görüp begenmeleri ve yerlesim yeri olarak seçmeleriyle Saridibek Köyü kurulmus ve bu bahsettiümiz hadise köyün baslangicini teskil etmistir. Daha sonra koyumuz 1850lü yillarda Saridibek köyünden ayrilmistir. Ayrica köyün bulundugu yer önceleri Saridibek in yaylasi olarak kullanilmistir. Saridibek Tahtaköprü köyünün Mavga Mahallesi örneginde oldugu gibi yayla iken sonradan daimi ikamet edilmeye baslanmis ve burasi köyün çekirdegini olusturmustur.

SOY AGACI

Köye ilk yerlesen Kabaloglu lakabi ile bilinen bir sahistir. Soyadi yasasinin çikmadigini düsünürsek lakap ve mahlas kullaniminin yaygin oldugunu görürüz. Bu sebeple köye ilk yerlesen adamin gerçek isminin Ahmet oldugu Köyün büyük bir bölümü bu sahsin Ahmet ve Mustafa adli iki oglunun soyundan gelmektedir. Hangisinin büyük hangisinin küçük oldugunu hakkinda bir bilgi yoktur. Ahmet'in üç ve Mustafa'nin da üç oglu vardir. Köydeki alti kabilenin soyu Kabaloglu'nun bu alti torununa dayanmaktadir. Kabaloglu'nun üçüncü kusaktan torunlarinin birçogu birinci dünya savasina katilmis, esir ve yahut sehit olmalarindan dolayi köye geri dönememislerdir. Köydeki bir erkek için çocuk sahibi olma yasinin yirmili yaslar olarak alip yaklasik olarak bir hesap yaptigimizda köyün kurulma tarihini 1850li yillar olarak gösterebiliriz.

Ahmet'in ogullari Haci Köse- Ali Aga- Haci Mutullah -dir. Mustafa'nin ogullari Haci Mülazim (Hüseyin)- Hasan Aga- Mustafa (Gurcugildir).

Tatarogullari üç kardestir ve bunlar sirasiyla Koragagil- Eminefendigil-Karagöbel'dir. . Satilmisogullari - Sadik( Emektargiller)-Hasan( Satilmisgiller) diye ikiye ayrilir. Kiriçiogullarinin dedeleri   Mehmet dir. Yusufustagiller. Ali Çavus ve Degmenci Mehmet diye ikiye ayrilir. Kizirogullari Muhittingil-Abdusgil- Musagiller diye üçe ayrilir. Abatgiller de ayri bir kabiledir. Yakupgiller ile Topal Aligiller de bir kabiledir. Kurtlar imam olarak köyümüze yerlesmislerdir. Yukarida bahsedilenlerden anlasildigi üzere Koyumuz Saridibekten   gelenlerden meydana gelmistir.

COGRAFI KONUM

Ilçeye 53 kilometre samsuna ise 161 kilometre uzakliktadir. Güneyinde Zambal (Yaylabasi) ve Ebektas köyleri; batisinda Zeytin Köyleri; kuzeyinde Kunduz Dagi ve dogusunda Saridibek köyü ile komsudur. Ayni zamanda ilin ve ilçenin son siniridir. Köy denizden 300 metre yükseklikte kurulmustur. Üç tarafi yüksek rakimli sira daglar ile çevrilmistir. Kuzey hat boyunca Kunduz dagi ve devami niteligindeki siradaglar uzanmaktadir. Batisinda Çal Dag adiyla bilinen bir dag ve Zeytin Dagi denilen yüksek plato vardir. Güneyinde ise Tavsan Daglarinin uzantisi olan ve halk arasinda Kran denilen siradaglar vardir. Sadece Vezirköprü tarafindan dar bir vadi ile ulasim saglanmaktadir.

Köy resmi olmamakla birlikte 4 mahalledir. Koy Merkez mahalle- Mavga- Isirgan Çayi- Çavus Bogazi mahallelerinden olusmaktadir. Köyün nüfusu yaklasik olarak 2200'dür. 350'ye yakin hanesi vardir.

Sert bir karasal iklim hâkimdir. Kislari kuru soguk ve zaman zaman tipiye varan kar vardir; yazlari sicak ve kuraktir. Bahar ve güz mevsimleri yagmurlu geçmektedir. Sert karasal iklim ve arazilerinin büyük bölümünün yüksek plato seklinde olmasindan dolayi tarima elverisli degildir. Köyün etrafindaki zengin orman ve bitki örtüsünden dolayi saf ari bali üretimine uygundur.

KÜLTÜR

Köyün kökeninin yörük olmasi ve geçim saglamanin yolunun gurbette olmasi yerlesik bir kültürün olusmasina mani olmustur. Dügün gelenegi tamamen Iç Anadolu-Ankara yöresinden taklitle saglanmistir. Giyim olarak komsu köy olan Saridibek'le bitlikte, tamamen farkli ve kendine has bir gelenege sahiptir. Önlük salvar yasmak ve çeki gibi orijinal giyim düzenine sahiptir. Kendine has bir yemek kültürü yoktur. Mevlitlerde ve dügünlerde yapilan Keskek ve Kuzu Kebabi belli basli lezzetleridir.

GEÇIM KAYNAKLARI

Köy geçimini yetiskin erkeklerin gurbette insaatlarda çalismasi yoluyla saglar. Çalisma bölgesi olarak en çok Ankara, Istanbul ve Bodrum tercih edilir. Köyde tarim sadece ihtiyarlarin ve kadinlarin çalistigi, bir getirisi olmayan, sadece gelene bagli kalmak maksadiyla sürdürülmektedir. Köyün bir orman köyü olmasi, engebesi ve yüksekligi tarim alanlarini sinirlandirmis, mevcut arazideki verimi de asgari seviyede azaltmistir.

Köyde Kara Sigir hayvanciligi yapilmaktadir. Kümes ve besi hayvanciligi ragbet görmemektedir. Aricilik potansiyeli çok iyi olmasina ragmen sadece birkaç aile tarafindan geleneksel bilgilerle ihtiyaca yönelik olarak yapilmaktadir.

YASAM KOSULLARI

Günümüzün olanaklari göz önüne alindiginda köydeki yasam kosullari oldukça kötüdür. Evlerde sebeke suyunun olmamasi baslica problemlerden biridir. Mahalle aralarindaki çesmelerden giderilen su ihtiyaci, özellikle kis mevsiminde kadinlar için büyük sorun olmaktadir. Sebeke suyunun olmamasinin dogal bir sonucu olarak kanalizasyon alt yapisi yoktur.

Tarimda sulama da sicak yaz mevsiminde büyük zorluklarla ve yogun çabalarla yapilmaktadir. Azalan su kaynaklarina nüfusun çogalmasi ve su arklarinin yetersizliginin eklenmesiyle sorun daha da büyümüstür.Köyün dis dünya ile ulasimi bir baska meseledir. Zaten var olan dogal engeller ve zorluklarin güçlestirdigi yollar ilgisizlik sebebiyle tamamen bakimsiz haldedir.

2000'i askin nüfuslu bir köyün Saglik Ocagi'nin olmamasi, 450 ögrencisi olan okulun imkânsizliklari, muhtarlik binasi, köy evinin olmamasi gibi yetersizlikler var olan zor kosullari tamamen güçlestirmistir.